Bu masa, uzlaşmanın değil, mecburi bir birliğin anatomisidir. Bedenler birbirine eklenmiş, düşünce ile sindirim aynı hizada tutulmuştur. Sükûnet, burada boyun eğmenin biçimidir; ortaklık ise bir sessizlik değil, paylaşılan bir sıkışmadır. Herkes birbirinin gölgesinde durur, hiçbir nefes tamamen kendine ait değildir; kırılganlık bu düzenin görünmez yasası, iktidarın sessiz nabzıdır.