Sanatçı Derya Cancan, yeni sergisinde izleyiciyi apokaliptik bir peyzajın ortasına, yıkımın ve sessizliğin merkezine davet ediyor. İlerleme, kalkınma ve refah vaatleriyle inşa edilen dünyanın nasıl yavaş yavaş, insan eliyle bir enkaza dönüştüğüne tanık oluyoruz.

Tablolarda karşımıza çıkan gergedan, bir trajedinin kurbanı ya da salt bir sembol değil; insanın dünyayla kurduğu yıkıcı ilişkinin sessiz tanığıdır. Bu sergi, masumiyet anlatılarını reddederek doğrudan sorumluluğu işaret ediyor ve o büyük soruyu soruyor: İnsan doğaya değil, kendine ne yaptı?

Failin izini sürmek ve bu sessiz tanıklığa ortak olmak için sergimizi keşfedin.

Kıyamet, her zaman ani bir patlama ya da tek bir felaket anıyla gelmez. Çoğu zaman ilerleme söylemiyle, kalkınma adına ve refah vaadiyle yavaş yavaş, bizzat bizim ellerimizle inşa edilir. Derya Cancan, “Mevzu Gergedan Değil, Fail: İnsan” adlı sergisinde, insanlığın ardında bıraktığı o ağır, kirli ve geri dönülmez boşluğun haritasını çıkarıyor.

Sessiz Bir Tanık Olarak Gergedan
Bu resimler bir gergedanı veya onun türünü anlatmıyor. Apokaliptik peyzajlarda, yıkılmış şehirlerin ve zehirlenmiş doğanın ortasında dikilen gergedan figürü bir sembol değil, bir tanıktır. Doğa bir kaynak olarak görülüp tüketilirken; gergedan bu hikâyede tüketilemeyen, ancak yok edilen bir bedeni temsil eder. İnsan sahneden çekilmiş, fakat yıkıcı sonuçları baki kalmıştır.

İyileşmeyen, Sadece Susan Bir Doğa
Sergi, insanın yokluğunu dünyamız için bir kurtuluş ya da arınma olarak sunmaz. Cancan’ın distopyasında doğa kendini onarmaya başlamaz; sadece susar. Hayvanlar kaçmaz, sadece bakar. Gökyüzü gürlemez, sadece çöker. Bu, planlı, sistematik ve tamamen insan eliyle üretilmiş bir sonuçtur.

Kendine Ne Yaptın?
“Mevzu Gergedan Değil, Fail: İnsan”, izleyiciye kaçabileceği güvenli bir kapı aralamak yerine onu doğrudan yüzleşmenin içine çeker. Çünkü asıl mesele bir hayvanın trajedisi değil, bir türün kendini dünyanın merkezine koyarak yarattığı küresel yıkımdır. Bu sergi, masumiyet anlatılarını elinin tersiyle iterek sorumluluğu işaret eder.

Sorunun cevabı ise tablolarda değil, o tablolara bakan seyircinin zihnindedir.